خلسه

صبوری هم حد دارد...خجالت را از کش تنبان هم فراتر کشیده اند....نسل سوخته جز جز میزند و قهقهه سر میدهد و رویای پرواز میپروراند بی خبر از اینکه که رویای پرواز نسل هاست بر صندلی چرخ دار
خواب پر میبیند...

+نوشته شده در پنجشنبه ۳ اسفند ۱۳٩۱ساعت٤:٥٠ ‎ب.ظتوسط مریم بیدختی | نظرات ()